
بیدل دهلوی- غزل شماره 558
چون سحر طومار چاک سینهام وا کردنی ست
آرزو مستوریی دارد که رسوا کردنی ست
چون حبابم داغ دارد حیرت تکلیف شوق
دیده محروم نگاه و سیر دریا کردنی ست
از نفس دزدیدن بوی گلم غافل مباش
دامن پیچیدهای دارم که صحرا کردنی ست
نیستم بیهوده گرد چارسوی اعتبار
مشت خاکی دارم و با باد سودا کردنی ست
خواهشی کو، تا توانم فال نومیدی زدن
سوختن را نیز خاشاکی مهیا کردنی ست
جیب نازی میدرد صبح بهار جلوهای
مژده ای آیینه رنگ رفته پیدا کردنی ست
میکند خاکستری گرد از نقاب اخگرم
قمریی در بیضه مینالد تماشا کردنی ست
قید هستی برنتابد جوش استیلای عشق
چون هوا گر میکند بند قبا وا کردنی ست
کشتی موجی به توفان شکستن دادهایم
تا نفس باقی ست دست عجز بالا کردنی ست
پیکر خاکی ندارد چاره از عرض غبار
نسخهٔ ما بسکه بی ربط است اجزا کردنی ست
عجز می گوید به آواز حزین درگوش من
کز پر وا مانده سیر عافیت ها کردنی ست
لطف معنی بیش ازین بیدل ندارد اعتبار
از خیال نازکت بوی گل انشا کردنی ست



