
بیدل دهلوی- غزل شماره 2689
برون تازست حسن بیمثال از گرد پیدایی
مخوان بر نشئهٔ ناز پری افسون مینایی
فریب آب خوردن تا کی از آیینهٔ هستی؟
دو روزی گو نباشد کشتیِ تمثال دریایی
گواه قتل مشتاقان فسوس قاتل است اینجا
ندارد خون کس رنگی، مگر دستی به هم سایی
ز اعیان قطع کن افسانهٔ شکر و شکایت را
همان سطری است نامفهوم طوماری که نگشایی
نگردی از عروج نشئهٔ دیوانگی غافل
خمی دارد فلک هم از کلاه بی سر و پایی
جنون عشق توفان میکند در پردهٔ شوقم
گریبان میدرد از بند بند نی دم نایی
به شوخیهای کثرت سعی وحدت بر نمیآید
چه سازد گر نسازد با خیالی چند تنهایی
به تمثالی که در چشمت سر و برگ چمن دارد
ز خود رنگی نمیکاهی که بر آیینه افزایی
وداع خودنمایی کن ز ننگ ذرّگی مگذر
چوگم گشتی، به چشم هر که آیی آفتاب آیی
ازین عبرتسرا گفتم چه بردند آرزومندان؟
حقیقتْ محرمان گفتند داغ ناشناسایی
به شغل گفتگو مپسند بیدل کاهش فطرت
به مضرابِ هوس تا کی چو تار ساز فرسایی



