
بیدل دهلوی- غزل شماره 1586
نیامِ تیغِ عالمگیرِ مستی موجِ می باشد
خدنگِ دلنشینِ نغمه را قندیل نی باشد
به دل غیر از خیال جلوهات نقشی نمییابم
به جز حیرت کسی در خانهٔ آیینه کی باشد؟
ز باغِ عافیت رنگِ امیدی نیست عاشق را
محبّت غیر خون گشتن نمیدانم چه شی باشد
ز الفت چشم نگشایی به رنگ و بوی این گلشن
که میترسم نگاه عبرتآلودی ز پی باشد
گذشتن برنتابد از سر این خاکدان همّت
که ننگ پاست طی کردن بساطی را که طی باشد
به بادی هم نمیسنجم نوای عیش امکان را
به گوشم تا شکستِ استخوان، آوازِ نی باشد
ندارد از حوادث توسنِ فرصت عنانداری
نواهای شکست خویش بر امواج هی باشد
توان از یک تغافل صد دهانِ هرزهگو بستن
چه لازم رغبت طبعت به طشت پُر ز قی باشد
جنونجوش است امشب مجلس کیفیّت مستان
مبادا چشم مستی در قفای جامِ می باشد
ز شور عجز، ما گردنکشان را لرزه میگیرد
هجوم خار و خس بر روی آتش فصل دی باشد
قفسفرسودۀ این تنگنایم ای هوس! خون شو
که میداند زمان رخصت پرواز کی باشد
نیابی جز امل شیرازهٔ سختیکشان بیدل
مدار استخوان در بند بند خلق پی باشد



