
بیدل دهلوی- غزل شماره 1539
مگو صبحِ طرب در ملکِ هستی دیر میآید
در اینجا موی پیری هم به صد شبگیر میآید
من و ما نیست غیر از شکوهٔ وضع گرفتاری
ز ساز هر دو عالم نالهٔ زنجیر میآید
چه رنگینیست یارب عالم خرسندی دل را
به خاکش هر که سر میدزدد از کشمیر میآید
کمانی را به زه پیوسته دارد چین ابرویت
که آنجا بوالهوس دور از سر یک تیر میآید
ندارد چشمهٔ حیوان حضور آب پیکانت
ز یاد زخم او جان در تن نخجیر میآید
جهانی در محبّت دشمن من شد که عاشق را
همه گر اشک خود باشد گریبانگیر میآید
مبند ای وهم! بر معدوم مطلق تهمت قدرت
ز خدمت بینیازم گر ز من تقصیر میآید
جراحتپرورِ عشقم به گلزارم چه میخوانی
که در گوشم ز بوی گل صدای تیر میآید
صفاکیشان ندارند انتظار رنگ گرداندن
سحر هرگاه میآید به عالم پیر میآید
به نعمت غرّهٔ این گرد خوان منشین که مهمانش
دل خود میخورد چندانکه از خود سیر میآید
دلیل اختراع شوق از این خوشتر چه میباشد
که از تمکین مجنون ناله در زنجیر میآید
به حیرت رفتهام از سیرِ دیدارم چه میپرسی
نگاه بیخودان از عالم تصویر میآید
به غفلت تا توانی ساز کن، از آگهی بگذر
ندارد خواب تشویشی که از تعبیر میآید
ندارد صید بیدل طاقت زخمِ تغافلها
خدنگِ امتحانِ ناز پُر دلگیر میآید



