
بیدل دهلوی- غزل شماره 901
خلقی از پهلوی قدرت قصر و ایوان کرد طرح
ما ضعیفان طرح کردیم آنچه نتْوان کرد طرح
سر به زانویِ دل از بی دستگاهی خفتهایم
جامۀ عریانی ما این گریبان کرد طرح
بی تعلّق عالمی دامانِ دشتِ ناز داشت
آرزوی خان و مانپرداز زندان کرد طرح
تا کجا از طبعِ سرکش باید ایمن زیستن
چون کمان این جنگجو در خانه میدان کرد طرح
کم نگردد چون نفس بی انقطاعِ زندگی
سودنِ دستی که طبعِ ناپشیمان کرد طرح
سخت دلکوب است مضمونیابیِ تدبیرِ رزق
گندمِ بسیار برهم خورد تا نان کرد طرح
آسمان با شورِ دل ها نسبتِ کهسار داشت
شیشهای هرجا به سنگ آمد نیستان کرد طرح
بی تصنّع خامهٔ نقّاش آفات زمان
خواست توفان نقش بندد، رفت و انسان کرد طرح
کلبهٔ ما ساز و برگ چشم پوشیدن نداشت
بوریا خوابانْد پهلویی که مژگان کرد طرح
هیچکس در چاردیوارِ جسد آسوده نیست
یارب این منزل کدامین خانه ویران کرد طرح
دلنشینِ ما نشد بیدل از این طاق و سرا
جز همین نقشِ کفِ دستی که دندان کرد طرح



