نورد بودم، تا ورد من مُورَّد بود

کسایی مروزی – دیوان اشعار

شماره 9

سرخ رویی و زردرویی

نورد بودم، تا ورد من مُورَّد بود

برای ورد مرا ترک من همی پرورد

کنون گران شدم و سرد و نانورد شدم

از آن سبب که به خیری همی بپوشم ورد

نوشته‌های مرتبط

کفت گویی که کان گوهرستی

ادامه نوشته »

ای ز عکس رخ تو، آینه ماه

ادامه نوشته »

شکفت لاله، تو زیغال بشکفان که همی

ادامه نوشته »

قامت چون سرو روانش نگر

ادامه نوشته »

آن خوشه های رز نگر آویخته سیاه

ادامه نوشته »

آس شدم زیر آسیای زمانه

ادامه نوشته »