چون زیر افکند در عراق آمیزد

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 641

چون زیر افکند در عراق آمیزد

دل عقل کند رها و تن بگریزد

من آتشم و چو دود می برخیزم

هر آتش را که دود می‌برخیزد

نوشته‌های مرتبط

من بنده‌ی مستی که بود دست زنان

ادامه نوشته »

من شیشه زنم بر آن دل سنگ خوشش

ادامه نوشته »

تا میرود آن نگار ما میرانیم

ادامه نوشته »

ما عاشق خود را به عدو نسپاریم

ادامه نوشته »

آن حلوایی که کم رسد زو به دهن

ادامه نوشته »

چون رنگ بدزدید گل از رخسارش

ادامه نوشته »