آن وقت که بحر کل شود ذات مرا

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 6

آن وقت که بحر کل شود ذات مرا

روشن گردد جمال ذرات مرا

زان می‌سوزم چو شمع تا در ره عشق

یک وقت شود جمله اوقات مرا

نوشته‌های مرتبط

ای دیده تو از گریه زبون می‌نشوی

ادامه نوشته »

تا ظن نبری که از تو بگریخته‌ام

ادامه نوشته »

گر جان داری بیار جان باز آخر

ادامه نوشته »

من قاعده‌ی درد و دوا میشکنم

ادامه نوشته »

ای تن تو نمیری که چنان جان با توست

ادامه نوشته »

تا خاک قدوم هر مقدم نشوی

ادامه نوشته »