ای داده مرا چو عشق خود بیداری

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1724

ای داده مرا چو عشق خود بیداری

وین شمع میان این جهان تاری

من چنگم و تو زخمه فرو نگذاری

وانگه گویی بس است تا کی زاری

نوشته‌های مرتبط

دلدار اگر مرا بدراند پوست

ادامه نوشته »

در مرگ حیات اهل داد و دین است

ادامه نوشته »

بر خاک نظر کند چو بر ما گذرد

ادامه نوشته »

گر در طلبی ز چشمه در بر ناید

ادامه نوشته »

تیری ز کمانچه ی ربابی بجهید

ادامه نوشته »

هر روز بیاید آن سپهدار سماع

ادامه نوشته »