در مرگ حیات اهل داد و دین است

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 315

در مرگ حیات اهل داد و دین است

وز مرگ روان پاک را تمکین است

آن مرگ لقاست نی جفا و کین است

نامرده همی میرد و مرگش این است

نوشته‌های مرتبط

لعلیست که او شکر فروشی داند

ادامه نوشته »

در باغ من ار سرو و اگر گلزار است

ادامه نوشته »

مرغ دل من چو ترک این دانه گرفت

ادامه نوشته »

بر هر جایی که سرنهم مسجود اوست

ادامه نوشته »

گر صبر کنی پرده‌ی صبرت بدریم

ادامه نوشته »

گه در دل ما نشین چو اسرار و مرو

ادامه نوشته »