گر صبر کنی پرده‌ی صبرت بدریم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1287

گر صبر کنی پرده‌ی صبرت بدریم

ور خواب روی خواب ز چشمت ببریم

گر کوه شوی در آتشت بگدازیم

ور بحر شوی تمام آبت بخوریم

نوشته‌های مرتبط

عاشق شب خلوت از پی پی گم را

ادامه نوشته »

امشب شب من بسی ضعیف و زار است

ادامه نوشته »

از نیکی تو طبع بداندیش نماند

ادامه نوشته »

گویم که کیست روح‌افراز مرا

ادامه نوشته »

از حلقه ی گوش او دلم باخبر است

ادامه نوشته »

از بس که فساد و ابلهی زاد از من

ادامه نوشته »