گر کبر بخورده‌ام که سرمست توام

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1288

گر کبر بخورده‌ام که سرمست توام

مشتاب به کشتنم که در دست توام

گفتی که زمین حق فراخست فراخ

ای جان به کجا روم که در دست توام

نوشته‌های مرتبط

چون نیستی تو محض اقرار بود

ادامه نوشته »

پایی که همی رفت به سروستان مست

ادامه نوشته »

ای ماه لطیف جانفزا خرمن من

ادامه نوشته »

بر هر جزوم نشان معشوق منست

ادامه نوشته »

من ذره بدم ز کوه بیشم کردی

ادامه نوشته »

آن خوش باشد که صاحب تمییزی

ادامه نوشته »