تا جان دارم بنده‌ی مرجان توام

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره  1191

تا جان دارم بنده‌ی مرجان توام

دل جمع از آن زلف پریشان توام

ای نای بنال مست افغان توام

وی چنگ خمش مشو که مهمان توام

نوشته‌های مرتبط

ای خواجه تو را غم جمال و جاهست

ادامه نوشته »

کس نیست به غیر از او در این جمله جهان

ادامه نوشته »

در راه طلب رسیده‌ای می باید

ادامه نوشته »

مستم ز خمار عبهر جادویت

ادامه نوشته »

من نای توام از لب تو می‌نوشم

ادامه نوشته »

آن روز که کار وصل را ساز آید

ادامه نوشته »