مستم ز خمار عبهر جادویت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 414

مستم ز خمار عبهر جادویت

دفعم چه دهی چو آمدم در کویت

من سیر نمی شوم ز لب تر کردن

آن به که مرا درافکنی در جویت

نوشته‌های مرتبط

خاییدن آن لب که چشیدی شکرش

ادامه نوشته »

تا شمع تو افروخته پروانه شدم

ادامه نوشته »

از ذکر بسی نور فزاید مه را

ادامه نوشته »

هرچند که قد بی بدل دارد سرو

ادامه نوشته »

در سلسله‌ات هر آنکه پابست شود

ادامه نوشته »

گر قدر کمال خویش بشناختمی

ادامه نوشته »