
شمس مغربی – غزل شماره 174
منم مست از لب ساقی نه از می
کز آن لب میکشم جام پیاپی
من از گفتار مطرب در سماعم
نه از آواز چنگ و ناله ی نی
به جان من زنده چون باشم چو جانم
ندارد زندگی یک لحظه بی وی
مرا هست آن چنان ناری که یک دم
نه با وی می توان بودی نه بی وی(1)
الا ای آفتاب سایه گستر
مگردان روی را از جانب فی
تو خورشیدی و من سایه از آن رو
گهی لاشی شوم از وی گهی شی
زمانی در پی ام آیی چو خورشید
زمانی آی ات چون سایه در پی
بسان سایه ام ای مهرتابان
گهی میگستری گه میکنی طی
نیابد بی تو عالم مغربی را
که مجنون را غرض لیلی است از حی
واژگان دشوار: 1-این بیت در برخی منابع نیامده است



