
شمس مغربی – غزل شماره 122
ز چشم مست ساقی من خرابم
نه آخر بی خود از جام شرابم
از آن ساعت که دیدم تاب مویش
چو مویش روز و شب در پیچ و تابم
ندارم هیچ آرامی و خوابی
که چشم او ربود آرام و خوابم (1)
گهی از ناله ام چون چرخ دولاب
که از سرگشتگی چون آسیابم
به جای اشک خون میبارم از چشم
نماند اندر جگر چون هیچ آبم
مرا عشقت چنان گم کرده از من
که من خود را اگر جویم نیابم
مرا عشق تو فانی کرد از من
چو دید از خود به غایت در عذابم
چنان باقی شدم اکنون به عشقت
که بی عشق تو چیزی در نیابم
کنون از مغربی رستم به کلی
که از مشرق برآمد آفتابم
واژگان دشوار: 1-این بیت در برخی منابع نیامده است.



