
مخفی بدخشی – غزل شماره 18
تقسیم ما
گردید حساب راحت و شد در شمار رنج
تقسیم ماست زین فلک بی مدار رنج
هر شب هزار غم رسد هر صبح صد ستم
چون من ندیده هیچکس از روزگار رنج
بی رنج و غم فرو نبرم آب در گلو
زاحسان ماست بس خجل و شرمسار رنج
ای دل شباب رفت و نچیدی گل مراد
اندر خزان کسی که بدید از بهار رنج
رحمی به حال زار من ناتوان بکن
تا کی کشم ز هجر تو ای گلعذار رنج
وصلی که با تو غیر بود همنشین مرا
بهتر که در فراق کشم صد هزار رنج
مخفی چو نوش و نیش جهان در گذر بود
غمخوار خالق است تو خود را مدار رنج



