تو آن نهای که به جور از تو روی برپیچند

سعدی-قطعه شماره 148
تو آن نهای که به جور از تو روی برپیچند
گناه توست و من استادهام به استغفار
مرا غبار تو هرگز اثر کند در دل
که خاکپای توام خاک را چه غم ز غبار
معنی بیتهای شعر
تو آن نهای که به جور از تو روی برپیچند / گناه توست و من استادهام به استغفار
تو چنان نیستی که مردم به سبب ستم و آزار تو از تو روی بگردانند؛ اگر گناهی هست، از من است که همچنان ایستادهام و از تو طلب بخشش میکنم.
مرا غبار تو هرگز اثر کند در دل / که خاکپای توام خاک را چه غم ز غبار
غبار راه تو هرگز دل مرا نمیآزارد؛ زیرا من خاک پای تو هستم و خاک را از غبار چه باکی است.
تفسیر کلی
شاعر در برابر معشوق چنان فروتن و دلبسته است که حتی در برابر جفای او نیز روی برنمیگرداند و گناه را از خویش میداند. ایستادن در مقام استغفار نشاندهنده پذیرش کامل تقصیر و امید به بخشایش معشوق است. شاعر خود را خاک پای محبوب میخواند و بر این باور است که غبار و رنجی که از جانب او میرسد، نمیتواند دلش را مکدر کند. این قطعه بیانگر عشق عمیق، وفاداری بیقیدوشرط و فروتنی عاشق در برابر معشوق است.



