گر مرا بیتو در بهشت برند

سعدی-قطعه شماره 12
گر مرا بیتو در بهشت برند
دیده از دیدنش بخواهم دوخت
کاین چنینم خدای وعده نکرد
که مرا در بهشت باید سوخت
معنی بیتهای شعر
گر مرا بیتو در بهشت برند / دیده از دیدنش بخواهم دوخت
اگر مرا بدون تو به بهشت ببرند، از دیدن بهشت چشم خواهم پوشید و به آن نگاه نخواهم کرد.
کاین چنینم خدای وعده نکرد / که مرا در بهشت باید سوخت
زیرا خداوند چنین بهشتی را به من وعده نداده بود که در آن، دور از تو، بسوزم و رنج بکشم.
تفسیر کلی
شاعر در این قطعه، عشق و حضور معشوق را بر هر نعمت و لذت دیگری، حتی بهشت، برتر میداند. او باور دارد بهشتی که در آن از معشوق خبری نباشد، برای عاشق نه آرامش، بلکه رنج و سوختن است. این سخن نشاندهنده شدت دلبستگی و وفاداری عاشقانهای است که ارزش جهان و نعمتهای آن را وابسته به حضور محبوب میبیند. سعدی با بیانی ساده و مؤثر، عشق را سرچشمه حقیقی شادی و بیمعناییِ زندگیِ بیعشق را بیان میکند.



