با دوست به گرمابه درم خلوت بود

سعدی-رباعی شماره 90
با دوست به گرمابه درم خلوت بود
وآن روی گلینش گِل حمام آلود
گفتا دگر این روی کسی دارد دوست
گفتم به گل آفتاب نتوان اندود
معنی بیتهای شعر
با دوست به گرمابه درم خلوت بود / وآن روی گلینش گِل حمام آلود
با دوستم در گرمابه خلوت کرده بودم و او چهرهٔ زیبا و گلگونش را به گلِ حمام آلوده بود.
گفتا دگر این روی کسی دارد دوست / گفتم به گل آفتاب نتوان اندود
گفت: آیا کسی جز تو این چهره را دوست دارد؟ گفتم: نمیتوان با گل، روی خورشید را پوشاند؛ زیبایی چهرهٔ تو با این کار پنهان نمیشود.
پیام و مفهوم اصلی
پیام اصلی رباعی ستایش زیبایی و درخشش حقیقی دوست است؛ سعدی با تشبیه چهرهٔ یار به آفتاب نشان میدهد که زیبایی راستین و دلربایی او با آلودگی ظاهری و پوشاندن رویش به گل حمام از میان نمیرود، همانگونه که نمیتوان نور آفتاب را با گل پوشاند. این شعر همچنین بیانگر محبت عمیق عاشق به معشوق و ناتوانی هر مانعی در کاستن از جلوه و محبوبیت اوست.



