سرو از قدت اندازه ی بالا برده ست

سعدی-رباعی شماره 18
سرو از قدت اندازه ی بالا برده ست
بحر از دهنت لؤلؤ لالا برده ست
هر جا که بنفشهای ببینم گویم
مویی ز سرت باد به صحرا برده ست
معنی بیتهای شعر
سرو از قدت اندازه ی بالا برده ست / بحر از دهنت لؤلؤ لالا برده ست
سرو از قامت بلند تو اندازه گرفته و دریا از دهان تو مرواریدهای درخشان به دست آورده است.
هر جا که بنفشهای ببینم گویم / مویی ز سرت باد به صحرا برده ست
هر جا بنفشهای میبینم، میگویم که باد یکی از موهای سر تو را به صحرا برده است.
تفسیر کلی
سعدی در این رباعی با زبانی عاشقانه، زیبایی معشوق را از همه مظاهر طبیعت برتر میداند. قامت بلند او چنان است که سرو از آن اندازه گرفته و دهانش چنان دلفریب است که دریا گوهر خود را از آن وام گرفته است. شاعر با دیدن بنفشه، زلف معشوق را به یاد میآورد و گمان میکند نسیمی تار مویی از سر او ربوده و به صحرا برده است. این تصویرها نشاندهنده شیفتگی عمیق شاعر و درهمآمیختگی زیبایی محبوب با عناصر طبیعت است.



