وه وه که قیامت است این قامت راست

سعدی-رباعی 14
وه وه که قیامت است این قامت راست
با سرو نباشد این لطافت که تو راست
شاید که تو دیگر به زیارت نروی
تا مرده نگوید که قیامت برخاست
معنی بیتهای شعر
وه وه که قیامت است این قامت راست / با سرو نباشد این لطافت که تو راست
وه، چه شگفتانگیز است این قامت راست و دلربا؛ هیچ سروی چنین لطافت و زیباییای ندارد که تو داری.
شاید که تو دیگر به زیارت نروی / تا مرده نگوید که قیامت برخاست
شاید دیگر به زیارت نروی، زیرا اگر مردگان قامت زیبای تو را ببینند، خواهند گفت که قیامت برپا شده است.
تفسیر کلی
سعدی در این رباعی با شگفتی و ستایش، قامت راست و زیبایی دلآرای محبوب را وصف میکند. او لطافت و موزونی اندام یار را از سرو نیز برتر میداند و با اغراق عاشقانه، زیبایی او را نشانهای از شکوه قیامت میشمارد. در بیت پایانی، با بازی هنرمندانه میان «قیامت» و «قامت»، حضور محبوب چنان زندهکننده و شگفتانگیز تصویر میشود که مردگان نیز با دیدنش گمان میکنند رستاخیز فرا رسیده است. این رباعی آمیزهای از عشق، مبالغه، طنز لطیف و تصویرسازی خیالانگیز است.



