ای صاحب مال فضل کن بر درویش

سعدی-رباعی شماره 126
ای صاحب مال فضل کن بر درویش
گر فضل خدای میشناسی بر خویش
نیکویی کن که مردم نیکاندیش
از دولت بختش همه نیک آید پیش
معنی بیتهای شعر
ای صاحب مال فضل کن بر درویش / گر فضل خدای میشناسی بر خویش
ای ثروتمند، بر تهیدستان بخشش کن، اگر لطف و نعمت خدا را دربارهٔ خود میشناسی و قدر میدانی.
نیکویی کن که مردم نیکاندیش / از دولت بختش همه نیک آید پیش
نیکی کن، زیرا برای انسان نیکاندیش، به یاری بخت و اقبال، همهچیز به خوبی پیش میرود.
تفسیر کلی
این رباعی انسان توانگر را به بخشش و یاری رساندن به نیازمندان دعوت میکند و فضل الهی را یادآور میشود که توانگری نیز نعمتی از جانب اوست. سعدی نیکوکاری را نشانهٔ شناخت نعمت و سپاسگزاری از خداوند میداند. در ادامه، بر تأثیر نیکی بر سرنوشت انسان تأکید میکند؛ زیرا نیکاندیشی و رفتار شایسته زمینهساز رسیدن خیر و برکت به زندگی آدمی است. پیام کلی شعر، ارزش بخشندگی، نیکوکاری و پیوند میان کردار نیک و سعادت انسان است.



