نونی ست کشیده عارض موزونش

سعدی-رباعی شماره 122
نونی ست کشیده عارض موزونش
وآن خال معنبر نقطی بر نونش
نی خود دهنش چرا نگویم نقطی ست
خط دایرهای کشیده پیرامونش
معنی بیتهای شعر
نونی ست کشیده عارض موزونش / وآن خال معنبر نقطی بر نونش
چهرهٔ موزون و زیبای او مانند حرف «نون» کشیده است و آن خال خوشبوی او همچون نقطهای بر این نون میدرخشد.
نی خود دهنش چرا نگویم نقطی ست / خط دایرهای کشیده پیرامونش
چرا دهان او را نقطهای ندانم؛ در حالی که خطی دایرهوار پیرامون آن کشیده شده است.
تفسیر کلی
سعدی در این رباعی چهرهٔ معشوق را به حرف «نون» مانند میکند؛ صورتی کشیده و موزون که در آن، خال سیاه همچون نقطهای بر این حرف نشسته است. دهان کوچک او نیز نقطهای دیگر بر صفحهٔ چهره تصویر میشود و بر ظرافت و تناسب آن میافزاید. خط دایرهوار پیرامون دهان، احتمالاً لبها یا خط چهره است که این زیبایی را کامل و برجسته میکند. شعر با بهرهگیری از عناصر خط و نوشتار، سیمای معشوق را همچون اثری خوشنویسانه و هنرمندانه مینمایاند.



