هرچند که هست عالم از خوبان پر

سعدی-رباعی شماره 107
هرچند که هست عالم از خوبان پر
شیرازی و کازرونی و دشتی و لر
مولای من است آن عربیزاده ی حر
کآخر به دهان حلو میگوید مر
معنی بیتهای شعر
هرچند که هست عالم از خوبان پر / شیرازی و کازرونی و دشتی و لر
هرچند جهان از زیبارویان سرشار است؛ از شیرازی و کازرونی گرفته تا دشتی و لر.
مولای من است آن عربیزادهی حر / کآخر به دهان حلو میگوید مر
اما سرور و محبوب من آن عربزادهی آزادهای است که سرانجام با زبانی شیرین مرا خطاب میکند.
تفسیر کلی
شاعر با برشمردن زیباییهای گوناگونِ مردمان شیراز، کازرون، دشت و لرستان، نشان میدهد که جهان از دلبران خالی نیست. بااینحال، دلبستگی خود را به محبوبی عربزاده و آزاده اختصاص میدهد و او را بر همه برتری میدهد. تعبیر پایانی، شیرینی گفتار و جذابیت رفتار محبوب را برجسته میکند، حتی اگر سخنش در ظاهر تلخ یا کوتاه باشد. این رباعی آمیزهای از ستایش عاشقانه، ارادت شخصی و طنزی لطیف در ترجیح یک محبوب بر همه زیبارویان است.



