هر ساعتم اندرون بجوشد خون را

سعدی-رباعی شماره 1
هر ساعتم اندرون بجوشد خون را
وآگاهی نیست مردم بیرون را
الّا مگر آن که روی لیلی دیده ست
داند که چه درد میکشد مجنون را
معنی بیتهای شعر
هر ساعتم اندرون بجوشد خون را / وآگاهی نیست مردم بیرون را
هر لحظه در درونم خون از شدت اندوه و درد میجوشد، اما مردم بیرون از حال و رنج من آگاه نیستند.
الّا مگر آن که روی لیلی دیده ست / داند که چه درد میکشد مجنون را
مگر کسی که چهرهٔ لیلی را دیده و عشق او را چشیده باشد؛ تنها چنین کسی میداند مجنون چه درد و رنجی میکشد.
تفسیر کلی
شاعر از شدت اندوه و التهاب درونی سخن میگوید؛ چنانکه خون در رگهایش هر لحظه از درد و بیقراری میجوشد. این رنج پنهان از چشم مردم بیرون است و دیگران نمیتوانند عمق آن را دریابند. تنها کسی که روی لیلی را دیده و طعم عشق را چشیده باشد، درد و بیتابی مجنون را میفهمد. شعر نشان میدهد که تجربهٔ عشق و رنج عاشقانه امری درونی است و تنها با همدلیِ عاشقی دیگر قابل درک خواهد بود.



