خواجوی کرمانی – غزل شماره 103
آن حور ماه چهره که رضوان غلام اوست
جنّت فراز سرو قیامت قیام اوست
گر زانک مشک ناب ز چین میشود پدید
صد چین در آن دو سلسله ی مشک فام اوست
مقبل کسی کش او به غلامی کند قبول
ای من غلام دولت آنکو غلام اوست
عامی چو من به حضرت سلطان کجا رسد
لیکن امید بنده به انعام عام اوست
پروانه گر چو شمع بسوزد عجب مدار
کان سوختن ز پختن سودای خام اوست
مشتاق را به کعبه عبادت حلال نیست
الا به کوی دوست که بیت الحرام اوست
وحشی به بوی دانه به دام اوفتد ولیک
خرّم دلی که دانه ی خال تو دام اوست
هر کو کند به ماه تمامت مشابهت
این روشنست کز نظر ناتمام اوست
خواجو به ترک نام نکو گفت و ننگ داشت
از ننگ و نام اگرچه که ننگم ز نام اوست