خواجوی کرمانی – غزل شماره 292
پیداست که از دود دم ما چه برآید
یا خود ز وجود و عدم ما چه برآید
ای صبح جهانتاب دمی همدم ما باش
وانگاه ببین تا ز دم ما چه برآید
نقد دل ما را چه زنی طعنه که قلب است
بی ضرب قبول از درم ما چه برآید
باز آی و قدم رنجه کن و محنت ما بین
ورنی ز قدوم و قدم ما چه برآید
گفتی که کرم باشد اگر بگذری از ما
داند همه کس کز کرم ما چه برآید
گر عشق تو در پرده ی دل نفکند آواز
از زمزمه ی زیر و بم ما چه برآید
ور مجلس ما ز آتش عشقت نشود گرم
از سوز دل و ساز غم ما چه برآید
هر لحظه به گوش آیدم از کعبه ی همت
کآیا ز حریم حرم ما چه برآید
گفتم که قلم شرح دهد قصه ی خواجو
لیکن ز زبان و قلم ما چه برآید