چشمم که ز خون رخم منقش بیند

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 167

چشمم که ز خون رخم منقش بیند

در خواب اگر آن دو زلف سرکش بیند

عیبی نبود چرا که شبهای دراز

مخمور همه خواب مشوّش بیند

نوشته‌های مرتبط

دردا که شراب وصل ناخورده بماند

ادامه نوشته »

دل را خبری ز عالم جان دادند

ادامه نوشته »

گردون گرهی ز طاق ایوان تو باد

ادامه نوشته »

بیمار غم تو گر نگردد به، به

ادامه نوشته »

مستان چو هوای در میخانه کنند

ادامه نوشته »

ای شعر تو سرمایه ی دیوان کمال

ادامه نوشته »