
بیدل دهلوی- غزل شماره 671
زلف آشفته سری موجهٔ دریای من است
تار قانون جنون جادۀ صحرای من است
برق شمعی ست که در خرمن من میسوزد
سنگ گردی ست که در دامن مینای من است
لالهٔ دشت جنونم ز جگر سوختگی
داغ برگی ز گلستان سویدای من است
بسمل شوقم و از شرم نگاه قاتل
همچو خون در جگر رنگ تپش های من است
عجز هم بی طلبی نیست که چون ریگ روان
صد جرس در گره آبلهٔ پای من است
چرخ اگر داد غبارم به هوا خرسندم
که جهان عرصهٔ بالیدن اجزای من است
سیر بال و پر طاووس مکرر گردید
صفحه آتش زدهام، فصل تماشای من است
فیض دلگرمی آهی ست گل زندگیم
شمع افسردهام و شعله مسیحای من است
غنچهٔ باغ جنون از دل من میخندد
داغ چون شبنم گل پنبهٔ مینای من است
تردماغ چمن حسرت شمشیر توام
زخم بالیده چو گل ساغر صهبای من است
عمرها شد به در مشق کدورت زدهام
چین کلفت خطی از صفحهٔ سیمای من است
ذرهام لیک به جولان هوایش بیدل
قسم بی سر و پایی به سر و پای من است



