
بیدل دهلوی- غزل شماره 472
بسکه برق یأس بنیاد من ناکام سوخت
میتوان از آتش سنگ نگینم نام سوخت
الفت فقر از هوس های غنایم بازداشت
خاک این ویرانه در مغزم هوای بام سوخت
شعلهٔ جواله ننگ آلود خاکستر نشد
گرد خود گردیدنم صد جامهٔ احرام سوخت
داغ سودای گرفتاری بهشتی دیگر است
عالمی در بال طاووسم به ذوق دام سوخت
کاش از اول محرم اسرار مطلب میشدم
در مزاج نالهام سعی اثر بدنام سوخت
چشم محروم از نگاهم مجمر یأس است و بس
داغ بی مغزی مرا در پردهٔ بادام سوخت
هرزه تازی های جولان هوس از حد گذشت
بعد ازین همچون نفس میبایدم ناکام سوخت
وحشت عمر از نواهای ازل یادم نداد
گرمی رفتار قاصد جوهر پیغام سوخت
صد تمنا داغ شد از عجز پرواز نفس
آتش نومیدی این شعله ما را خام سوخت
ای شرار سنگ جهدی کن ز افسردن برآ
بیش ازین نتوان به داغ منت آرام سوخت
کرد نومیدی علاج چشم زخم هستیام
عطسه ٔصبحم سپندی در دماغ شام سوخت
بیدل از مشت شرار ما به عبرت چشم کیست
یعنی آغازی که ما داریم بی انجام سوخت



