ورود / عضویت



بسکه این‌ گلشن افسرده‌ کدورت رنگ است - ادبستان شعر پارسی % %

بسکه این‌ گلشن افسرده‌ کدورت رنگ است

بیدل دهلوی- غزل شماره 471

بسکه این‌ گلشن افسرده‌ کدورت رنگ است

نفس غنچه‌ بر آیینهٔ شبنم زنگ است

از تماشاگه حیرت نتوان غافل بود

بزم بی‌ رنگی آیینه سراپا رنگ است

در مشرب زن و از قید مذاهب بگریز

عافیت نیست در آن ‌بزم‌ که سازش‌ جنگ است

هر طرف موج خیالی ‌ست به توفان همدوش

کشتی سبز فلک غرقهٔ آب بنگ است

غرهٔ هرزه‌ دوی های طلب نتوان بود

سر ما سجده‌ فروش ‌کف پای لنگ است

ثمر کینه دهد مهر به طبع ظالم

آتش‌ است آن‌ همه آبی ‌که نهان در سنگ است

دوری دامن وصل است به خود پیچیدن

غنچه‌ گر واشود از خویش ‌گلش در چنگ است

طلبم تا سر کوی تو به پرواز کشید

آب خود را چو به‌ گلشن برساند رنگ است

وحشتم در قفس بال و پرافشانی نیست

ساز پروانهٔ این بزم شرر آهنگ است

بسکه چون رنگ ز شوقت همه‌ تن ‌پروازیم

خون ما را دم بسمل ز چکیدن ‌ننگ است

مفت آن قطره‌ کزین بحر تسلی نخرید

بی ‌تپیدن دو جهان بر گهر ما تنگ است

از قدم نیست جدا عشرت مجنون بیدل

شور زنجیر نواسنج هزار آهنگ است

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤