ورود / عضویت



بجاست‌ شکوهٔ ما تا ره فغان خالیست - ادبستان شعر پارسی % %

بجاست‌ شکوهٔ ما تا ره فغان خالیست

بیدل دهلوی- غزل شماره 447

بجاست‌ شکوهٔ ما تا ره فغان خالیست

زمین پر است دلش بسکه آسمان خالیست

سراغ بلبل ما زین چمن مگیر و مپرس

خیال ناله فروش است و آشیان خالیست

غبار غفلت ما را علاج نتوان‌ کرد

پُر است دیده ز دیدار و همچنان خالیست

شکست رنگ به عرض تبسمی نرسید

ز ریشهٔ طربم‌ کشت زعفران خالیست

دل شکسته ره درد واکند ورنه

لبم چو ساغر تصویر از فغان خالیست

سپهر حسرت پرواز ناله‌ام دارد

ز شوق تیر من آغوش این ‌کمان خالیست

ز بسکه منتظران تو رفته‌اند ز خویش

چون نقش پا ز نگه چشم بیدلان خالیست

جهان‌ چو شیشهٔ‌ ساعت ‌طلسم‌ فقر و غناست

پُرست وقت دگر آنچه این زمان خالیست

ز کوچهٔ نی و جولان ناله هیچ مپرس

مقام ناوک نازت در استخوان خالیست

دلی به سینه ندارم چو دانهٔ گندم

ازین متاع‌، من خسته را دکان خالیست

به راه دوست ز محراب نقش پا پیداست

که جای سجدهٔ دل ها درین مکان خالیست

درین هوسکده هر کس بضاعتی دارد

دعاست مایهٔ جمعی‌ که دستشان خالیست

ز پهلوی پری‌ کیسه قدرت است اینجا

به عجز شیشه زند سنگ اگر میان خالیست

به رنگ نقش نگین بیدل از سبکروحی

نشسته‌ایم و ز ما جای ما همان خالیست

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤