
بیدل دهلوی- غزل شماره 1503
لاله و گل چشمک رمزِ خزان فهمیده اند
زعفرانی هست کاینها بر وفا خندیده اند
زین گلستانم به گوش آواز دردی می رسد
رنگ و بویی نیست اینجا بلبلان نالیدهاند
برغرور فرصت ما تا کجا خندد شباب
آسیاها نیز اینجا رنگ گردانیدهاند
سرنگونی با همه نشو و نما از ما برفت
ناتوانان همچو مو پُر منفعل بالیدهاند
به که غلتانی نخواند بر گهر افسونِ ناز
موجها بیتاب بودند این دم آرامیدهاند
خواه بر گردون سحر شو، خواه در دریا حباب
در ترازویِ نفس جز باد کم سنجیدهاند
منکرِ وضعِ ندامت غافلست از سازِ عیش
دستها اینجا دو برگ گل به هم ساییدهاند
نیست تدبیرِ وداعِ درد سر کار کمی
بیتمیزان عقل کامل را جنون نامیدهاند
کل شوی تا دور گردون محرم عدلت کند
جزوها یکسر خط پرگار را کج دیدهاند
از ادب تا یاد آن نرگس نچیند انفعال
خانهٔ بیمار را دارالشفا نامیدهاند
حیرتی را مغتنم گیرید و عشرتها کنید
محرمان از صد بهارِ رنگ یک گل چیدهاند
پیش هر نقش قدم ما را سجودی بردن است
کاین به خاکافتادگان پای کسی بوسیدهاند
بیادب بیدل به خاک نرگسستان نگذری
شرمناکان با هم آنجا یک مژه خوابیدهاند



