
بیدل دهلوی- غزل شماره 2401
آه ناکام چه مقدار توان خون خوردن
زین دو دم زندگیی تا به قیامت مردن
داغ یأسم که به کیفیّت شمع است اینجا
آگهی سوختن و بستن چشم افسردن
فرصت هستی از ایمای تعیّن خجل است
صرفهٔ نقد شرر نیست مگر نشمردن
پارسایی چقدر شرم فضولی دارد؟
بال سعی مگس و ناله به عنقا بردن
مشت خاکیم کمینگاه هوایی که مپرس
چه خیالست به پرواز عنان نسپردن؟
دل تنگ حوصله و دشتِ تعلّق همه خار
یارب این آبله را چند توان آزردن؟
چه توان کرد به هر بیجگریها بیدل
ناگزیریم ز دندان به جگر افشردن



