
بیدل دهلوی- غزل شماره 695
سر خط درس کمالت منتخب دانی بس است
از کتاب ما و من سطر عدم خوانی بس است
چند باید چیدن ای غافل بساط اعتبار
از متاع کار و بارت آنچه نتوانی بس است
تا درین محفل چراغ عافیت روشن کنی
پردهٔ فانوس رازت چشم قربانی بس است
ناتوان از خجلت اظهار هستی آب شد
از لباس نیستی یک اشک عریانی بس است
رفتهای از خود اقامت آرزویی هات چند
نقش پایی گر درین ویرانه بنشانی بس است
عجز بنیادت گر از انصاف دارد پایهای
از رعونت اینکه خود را خاک میدانی بس است
نیست از خود رفتن ما قابل بازآمدن
گر عنان ها برنگردد رنگ گردانی بس است
در محیط انقلاب اعتبارات غنا
کشتی درویش ما گر نیست توفانی بس است
امتیاز محو او بر آب و گل موقوف نیست
عنصر کیفیت آیینه حیرانی بس است
ای حباب اجزای موجی، سازت از خود رفتن است
یک تامل وار اگر با خود فرو مانی بس است
بر خط تسلیم رو بیدل که مانند هلال
پای سیر آسمانت نقش پیشانی بس است



