
بیدل دهلوی- غزل شماره 694
سخت جانی از من محزون که باور داشته ست
زندگانی بی تو این مقدار لنگر داشته ست
خار خار موج در خونم قیامت میکند
خنجر نازت نمیدانم چه جوهر داشته ست
بر رهت چون نقش پا از من صدایی برنخاست
پهلوی بیمار الفت طرفه بستر داشته ست
حسرت مستان این بزم از فضولی میکشم
شرم اگر باشد عرق هم می به ساغر داشته ست
بزم ها از رشتهٔ شمعی ست لبریز فروغ
اینقدر بالیدنم پهلوی لاغر داشته ست
چون نگه پروازها جمع است در مژگان من
گر همه خوابیده باشم بالشم پر داشته ست
تا توانی حرکتی انشا کن و در کار باش
پنجهٔ بیکار هم خاریدن سر داشته ست
نیست جز نامحرمی آثار این زندانسرا
خانهٔ زنجیر یکسر حلقهٔ در داشته ست
دست بر هم سودن ما آبله آورد بار
چون صدف بیحاصلی ها نیز گوهر داشته ست
چون ثریا پا به گردون سودهایم از عاجزی
آبله از خاک ما را تا کجا برداشته ست
دل مصفا کن جهان تسخیری آن مقدار نیست
آینه صیقل زدن ملک سکندر داشته ست
بیدل از خورشید عالمتاب باید وا رسید
یک دل روشن چراغ هفت کشور داشته ست



