
بیدل دهلوی- غزل شماره 924
آن سبکروحان که تن در خاکساری دادهاند
در سوادِ سرمهٔ خط چون نگاه افتادهاند
بر خطِ عجزِ نفس عمری ست جولان میکنی
رهروان یکسر تپشْ آوارۀ این جادهاند
رنگِ حالِ سرو قمری بین که در گلزارِ دهر
خاکساران زیر طوق و سرکشان آزادهاند
درخورِ ضبطِ نفس دل را ثبات آبروست
بحر با تمکین بوَد تا موجها استادهاند
ممسکان را در مدارا نرم رو فهمیدهای
لیک در سختی چو پستانِ زنِ نازادهاند
نقش مردی آب شد از ننگ این زن طینتان
کز نتایج ریش میزایند از بس مادهاند
در دبستانِ جهان از بسکه درسِ غفلت است
خلق چون لوح مزار از نقشِ عبرت سادهاند
بی طواف دل مدان ما را که از خود رفتگان
همچو حیرت بر درِ آیینه ها افتادهاند
خاکِ هستی یک قلم بر بادِ پرواز فناست
غافلان محو بر آب افکندن سجّاده اند
عشق در هر پرده آهنگی دگر میپرورد
جام و مینا جمله گویا و خموش بادهاند
همچو بیدل ذرّه تا خورشید این حیرتسرا
چشمِ شوقی در سراغِ جلوهای سر دادهاند



