اقبال لاهوری
زبور عجم
شماره 121
جهان رنگ و بو پیدا تو می گویی که راز است این
یکی خود را به تارش زن که تو مضراب و ساز است این
نگاه جلوه بدمست از صفای جلوه می لغزد
تو می گویی حجاب است این نقاب است این مجاز است این
بیا درکش طناب پرده های نیلگونش را
که مثل شعله عریان بر نگاه پاکباز است این
مرا این خاکدان من ز فردوس برین خوشتر
مقام ذوق و شوق است این حریم سوز و ساز است این
زمانی گم کنم خود را زمانی گم کنم او را
زمانی هر دو را یابم چه راز است این چه راز است این