آذر بیگدلی – غزل شماره 32
کسی را چون به بیدادت شکی نیست
هزارت دوست بود اکنون، یکی نیست
به دشت عشق، صیادی است؛ کش دام
تهی هرگز ز صید زیرکی نیست
کسی کش صبر بسیار است داند
که جور خوبرویان، اندکی نیست
ندانم، از که خوردم زخم؛ اما
به ترکش جز تو کس را ناوکی نیست
به تن جایی ندارد آذر پیر
که بر وی جای سنگ کودکی نیست