آذر بیگدلی – غزل شماره 27
مرغ اسیرم، چمنم آرزوست
بنده غریبم وطنم آرزوست
خنده ی گل چیست؟ از آن غنچه لب
خنده ی کنج دهنم آرزوست
تشنه ی سرچشمه ی کوثر نی ام
رشحه ی چاه ذقنم آرزوست
دور ز کویت، چو روم سوی خلد
نالم و گویم وطنم آرزوست
چون کشی از خلق نهانم ز کین
گفتنت آن دم که: منم آرزوست
جان بدهم، گر تو بگویی بده
از لبت این یک سخنم آرزوست
دیده چو یعقوب شد آذر سفید
یوسف گل پیرهنم آرزوست