بگشای چشم و ژرف نگه کن به شنبلید

کسایی مروزی – دیوان اشعار

شماره 16

شنبلید در میان خوید

بگشای چشم و ژرف نگه کن به شنبلید

تابان به سان گوهر، اندر میان خوید

بر سان عاشقی که ز شرم رخان خویش

دیبای سبز را به رخ خویش برکشید

نوشته‌های مرتبط

بنفشه زار بپوشد روزگار به برف

ادامه نوشته »

ای آنکه تو را پیشه پرستیدن مخلوق

ادامه نوشته »

ای ز عکس رخ تو، آینه ماه

ادامه نوشته »

آبی، مگر چو من ز غم عشق زرد گشت

ادامه نوشته »

عَصیب و گرده برون کن، وزو زَوَنج نورد

ادامه نوشته »

فهم کن گر مومنی فضل امیرالمؤمنین

ادامه نوشته »