شیرین سخنی در دل ما می خندد

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 748

شیرین سخنی در دل ما می خندد

بر خسرو شیرین سخنی می بندد

گه تند کند مرا و او رام شود

گه رام کند مرا و او می تندد

نوشته‌های مرتبط

این غمزه که میرنی ز نوری دگر است

ادامه نوشته »

زان آب که چرخ از آن به سر میگردد

ادامه نوشته »

ما را به جز این زبان زبانی دگر است

ادامه نوشته »

بازی بودم پریده از عالم راز

ادامه نوشته »

مردی که به هست و نیست قانع گردد

ادامه نوشته »

ای جان جهان و روشنایی همه خوش

ادامه نوشته »