ای جان جهان و روشنایی همه خوش

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1002

ای جان جهان و روشنایی همه خوش

آرام دلی و آشنایی همه خوش

بر ما گذری اگر کنی سلطانی

ور بوسه مزید بر فزایی همه خوش

نوشته‌های مرتبط

دوش آمده بود از سر لطفی یارم

ادامه نوشته »

شور آوردم که گاو گردون نکشد

ادامه نوشته »

ماهی که نه زیر و نی به بالاست کجاست

ادامه نوشته »

این عشق به جانب دلیران گردد

ادامه نوشته »

دل را بدهم پند که عمدا نرود

ادامه نوشته »

در مدرسه ی عشق اگر قال بود

ادامه نوشته »