چون خمر تو در ساغر ما درریزند

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 637

چون خمر تو در ساغر ما درریزند

پنهان شدگان این جهان برخیزند

هم امت پرهیز ز ما پرهیزند

هم اهل خرابات ز ما بگریزند

نوشته‌های مرتبط

هستی اثری ز نرگس مست تو بود

ادامه نوشته »

هر دل که به سوی دلربایی نرود

ادامه نوشته »

یاری که به حسن از صفت افزونست

ادامه نوشته »

من بینم آن را که خود نمی‌بینم من

ادامه نوشته »

مردان رهش زنده به جان دگرند

ادامه نوشته »

دل گفت به جان کای خلف هر دو سرا

ادامه نوشته »