این مست به باده‌ای دگر می‌گردد

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 571

این مست به باده‌ای دگر می‌گردد

قرابه تهی گشت و به سر می‌گردد

ای محتسب این مست مرا دره مزن

هرچند ز پیش مست‌تر می‌گردد

نوشته‌های مرتبط

گر عمر بشد عمر دگر داد خدا

ادامه نوشته »

هر ذره که در هوا و در هامونست

ادامه نوشته »

هان ای دل تشنه جوی را جویان باش

ادامه نوشته »

شاد آن که ز دور ما یار ما بنماید

ادامه نوشته »

هر روز ز عاشقی و شیرین رایی

ادامه نوشته »

عشق تو در اطراف گیایی میتاخت

ادامه نوشته »