این صورت آدمی که درهم بستند

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 568

این صورت آدمی که درهم بستند

نقشی است که در تویله ی غم بستند

گه دیو گهی فرشته گاهی وحشی

این خود چه طلسم است که محکم بستند

نوشته‌های مرتبط

دانی صوفی بهر چه بسیار خورد

ادامه نوشته »

ای جان و جهان و جان و جهان گم کردم

ادامه نوشته »

دشنام که از لب تو مهوش باشد

ادامه نوشته »

برخیز و طواف کن بر آن قطب نجات

ادامه نوشته »

زاهد بودی ترانه گویت کردم

ادامه نوشته »

من چوب گرفتم به کفم عود آمد

ادامه نوشته »