یک چشم من از روز جدایی بگریست

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 457

یک چشم من از روز جدایی بگریست

چشم دگرم گفت چرا گریه ز چیست

چون روز وصال شد فرازش کردم

گفتم نگریستی نباید نگریست

نوشته‌های مرتبط

ای دریا دل تو گوهر و مرجان را

ادامه نوشته »

آواز گرفته است خروشان مینال

ادامه نوشته »

ای ساقی جان مطرب ما را چه شده است

ادامه نوشته »

تا میرود آن نگار ما میرانیم

ادامه نوشته »

شمع ازلست عالم افروزی من

ادامه نوشته »

زان دم که شنیده‌ام نوای غم تو

ادامه نوشته »