گر باد بر آن زلف پریشان زندت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 372

گر باد بر آن زلف پریشان زندت

مه طال بقا از بن دندان زندت

ای ناصح من ز خود برآیی و ز نصح

گر زانچه دلم چشیده بر جان زندت

نوشته‌های مرتبط

تا جان دارم بنده‌ی مرجان توام

ادامه نوشته »

گر نگریزی ز ما به نازی چه شود

ادامه نوشته »

گر باده نهان خوریم بو را چه کنیم

ادامه نوشته »

ای در دل من میل و تمنا همه تو

ادامه نوشته »

ای دل همه رخت را در این کوی انداز

ادامه نوشته »

صورت همه مقبول هیولا میدان

ادامه نوشته »