تا جان دارم بنده‌ی مرجان توام

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره  1191

تا جان دارم بنده‌ی مرجان توام

دل جمع از آن زلف پریشان توام

ای نای بنال مست افغان توام

وی چنگ خمش مشو که مهمان توام

نوشته‌های مرتبط

ای عشق خوشی چه خوش که از خوش خوشتر

ادامه نوشته »

ای دوست تو را رسد اگر ناز کنی

ادامه نوشته »

ما از دو صفت ز کار بیکار شویم

ادامه نوشته »

تا چهره ی آفتاب جان رخشانست

ادامه نوشته »

ای ماه چو ابر بس گرستم بی تو

ادامه نوشته »

زنهار دلا به خود مده ره غم را

ادامه نوشته »